നടരാജതാണ്ഡവം

ഖസാക്ക് - നിര്‍വചനങ്ങളുടെ തുലാസ്സ് - 4

2009-10-26T21:23:00.022+05:30

ഖസാക്ക് - പരിണാമങ്ങള്‍. ഭാഗം - നാല്.

തടിച്ച കണ്ണട ഫ്രെമിന്റെ പിന്നില്‍ നിന്നും തീഷ്ണതയുള്ള രണ്ടു കണ്ണുകള്‍ എന്നെ നോക്കുന്നത് ഞാനോര്‍ക്കുന്നു. ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ അള്ളപ്പിച്ചാ മൊല്ലാക്കയെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുമായിരുന്നു വിജയന്‍ അന്ന്.. എണ്‍പതുകളിലെ കാര്യമാണ് ഇത്. പക്ഷെ ക്രമാനുഗതമായി വിജയന്‍ അത്തരമൊരു പരിണാമത്തിനു വിധേയനാവുകയായിരുന്നു.
(...സ്കൂളില്‍ നിന്നും മൊല്ലാക്കയുടെ കണ്ണുകള്‍ ചെതലിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. തമ്പുരാനേ.. ഈ ഒറ്റയടിപ്പാത നീയെനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നു.. മേട് കേറി, പള്ളിയാലോരം പറ്റി, ഞാനതിലൂടെ കടന്നു.. കാല് വ്രണപ്പെട്ടു .. എത്ര കൊല്ലം? ഓര്‍ക്കാന്‍ ത്രാണിയില്ല.. മുന്നിരുട്ടു പുതച്ച ചെതലിയുടെ പുറകില്‍, കാലടി വീണിട്ടില്ലാത്ത പെരുവഴികള്‍ തുറവ മൂടിക്കിടക്കുന്നു. യുഗാന്തര സ്മരണയുടെ കര്‍ക്കിടകങ്ങളില്‍ ആ പ്രഭവ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ നിന്ന് കലക്കു വെള്ളങ്ങള്‍ താഴോട്ടൊഴുകി. വാര്‍ധക്യത്തിന്റെ ഒഴുക്ക് ചേര് തന്നില്‍ നിക്ഷേപിച്ചു കൊണ്ട് അവ വീണ്ടും ഒഴുകിക്കടന്നു. അവയുടെ മുകളില്‍, ചെതലിയുടെ മിനാരങ്ങളില്‍ ഷേഇഖ് തമ്പുരാന്‍ മാത്രം കാവല്‍ നിന്നു.. )
"ഇതിഹാസത്തിന്റെ ഇതിഹാസം" വായിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമല്ലോ. രോഗാതുരനായ വിജയനെ സുഖപ്പെടുത്തുവാന്‍ മന്ത്രമോതി കെട്ടാനായി വന്ന ഖാലിയാരെ ഓര്‍മയില്ലേ? സായാഹ്നത്തിന്റെ കായല്‍ കാറ്റ് കൊണ്ട് വിജയന്‍ അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍, പരിണാമത്തിന്റെ വിഷ്ക്കംഭം ആയിരുന്നു അത് എന്ന് എനിക്കുണ്ടായ തോന്നല്‍ ശരിയായിരുന്നു എന്ന് കാലം പിന്നീട് തെളിയിച്ചു..
അരവിന്ദന്റെ കസിന്‍ സേതുമാധവന്‍ - ഞങ്ങള്‍ സേതു ചേട്ടന്‍ എന്ന് വിളിച്ച, കൂട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും സീനിയര്‍, 1974 ലെ യൂനിവേര്സിടി യൂണ്യന്‍ ജനറല്‍ സെക്രട്ടറി ആയിരുന്ന അഡ്വക്കേറ്റ് ജയിംസ്‌ ജോസഫ്‌, ഗ്യാസ് വില്‍പ്പനക്കാരന്‍ എല്‍ പി രാജൂ, ട്രാവന്‍കൂര്‍ കേമിക്കല്‍സിലെ അപ്പു
ഇവരുടെ ഒരു സംഘം വിജയനോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.
കോടൂര്‍ ആറിന്റെ ഒരു ചെറിയ കൈവഴി റിസോര്‍ട്ടിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്. അതിന്റെ കരയില്‍ ഇരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കാനുള്ള സൌകര്യമാണ് റിസോര്‍ട്ടിന്റെ പ്രത്യേകത. ഒരു ഇല്ലിക്കൂട്ടത്തിന്റെ തണലില്‍ വിജയന്‍ ഇരിക്കുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി ഓര്‍മയുണ്ട്..
ഇരുപത്തിമൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പാനത്.......

എണ്‍പതുകളുടെ ഉത്തരായനത്തിലാണ് ഞാന്‍ കോട്ടയത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നത്. സിനിമാ നിര്‍മാതാവ് സിയാദ്‌ കോക്കരുടെ ബന്ധുവായ ശ്രീ ജലാല്‍ ഇബ്രാഹിമിന്റെ വേമ്പനാട് ലേക്ക് റിസോര്‍ട്ടില്‍. കോട്ടയം നഗരത്തിന്റെ പ്രാന്തത്തില്‍, മീനച്ചില്‍ ആറിന്റെ കൈവഴിയായ കോടൂര്‍ ആറിന്റെ തീരത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ റിസോര്‍ട്ട് ആണ് വേമ്പനാട് ലേക്ക് റിസോര്‍ട്ട്. ഐ ടീ ഡീ സീ യില്‍ എന്റെ സീനിയര്‍ ആയിരുന്ന പീറ്റര്‍ കുര്യന്‍ ആണ് കേരളത്തില്‍ ആദ്യമായി ഒരു റിസോര്‍ട്ടിനു ആ പേരു നല്കിയത്. പിന്നീട് ഇവിടെ നിരവധി റിസോര്‍ട്ടുകള്‍ ഉണ്ടായി. കോവളം ബീച്ച് റിസോര്‍ട്ട് ആണ് റിസോര്‍ട്ട് എന്ന പേരു വഹിച്ച കേരളത്തിന്റെ ആദ്യ സ്ഥാപനം.. അത് ഉണ്ടായത് എഴുപതുകളിലാണ്. ആര്‍ക്കിടെക്റ്റ്‌ ചാള്‍സ് കൊറായയാണ്, കേണല്‍ ഗോദവര്‍മ രാജയുടെ കോവളം സ്വപ്നത്തിനു ഭൌതിക രൂപം നല്കിയത്. കടല്‍തീരത്തെ ഒരു കുന്ന് തുരന്ന് മുകളില്‍ നിന്നും താഴേക്ക് 77 മുറികള്‍ ഇറക്കി വയ്ക്കുകയാണ് അദ്ദേഹം ചെയ്തത്. എല്ലാ മുറികളില്‍ നിന്നും കടല്‍ കാണാവുന്ന തരത്തില്‍ ശില്പചാതുരിയുടെ ഒരു മാക്സിമം വര്ക്ക് ആണ് കോവളം അശോക്‌ ബീച്ച് റിസോര്‍ട്ട്. 2002 -ല്‍ സ്വകാര്യ കമ്പനികള്‍ക്ക് കൈമാറിപ്പോവുകയും ഇപ്പോള്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍ കൃഷ്ണന്‍ നായരുടെ ലീല ഹോട്ടല്‍ ആയി പരിണമിക്കുകയും ചെയ്തതു ഈ അശോക്‌ ഹോട്ടല്‍ ആണ്.
(ഐ ടി ഡി സി - ഇന്ത്യ ടൂറിസം development കോര്‍പറേഷന്‍ - നമ്മുടെ ഈ സംഭാഷണത്തില്‍ ഇടക്കിടെ കടന്നു വരും. അറിയപ്പെടാത്ത നൂറു നൂറു കാര്യങ്ങളിലൂടെ. രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ ഞാനവിടെ കഴിച്ചുകൂട്ടിയത് കൊണ്ടാണത്.. )
(ഇരുപതു വര്‍ഷമാണ്‌ ഞാന്‍ അശോക്‌ ഹോട്ടലില്‍ ജോലി ചെയ്തത്. ജീവിതത്തിന്റെ നിരവധി നിരവധി അപൂര്‍വ നിമിഷങ്ങള്‍ക്ക് സാക്ഷ്യം നില്‍ക്കാന്‍ ഇടയായതും അവിടെയായിരുന്നു. കടല്‍ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായത് അങ്ങിനെയാണ്. കടല്‍ക്കരയില്‍ കിടന്നു ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. മീന്‍ വള്ളങ്ങളില്‍ കടലിലേക്ക്‌ പോയിട്ടുണ്ട്. അവിടെ കടലിന്റെ വാത്സല്യം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ഭയാനകത കണ്ടു നിലവിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. നീന്തുമ്പോള്‍ നിലവിട്ടു താണു പോയിട്ടുണ്ട്. തിരമാല ശരീരം ചുരുട്ടിയെടുത്തു നിലത്തടിച്ചിട്ടുണ്ട് . ഇപ്പോഴും കടല്‍ വെള്ളത്തിന്റെ ഉപ്പ് നാവിന്‍ തുമ്പിലുണ്ട്‌. അവിടെ ഉയിര്‍കൊണ്ട സൌഹൃദങ്ങള്‍ അതിന്റെ വല്ലാത്തൊരു ഊഷ്മളതയോടെ ഇപ്പോഴും നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌. കേരളത്തിലെ ഹോട്ടല്‍ മാനേജര്‍മാരില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനത്തുള്ള കൊല്ലം നാണി ഹോട്ടലിലെ സജീവ്‌ കൃഷ്ണന്‍ ഉള്‍പ്പടെ പലരും നിത്യവും ആ ഓര്‍മ്മകള്‍ പങ്കിടാന്‍ വിളിക്കാറുണ്ട്.. വല്ലാത്തൊരു ഗൃഹാതുരത്വം അനുഭവിക്കാരുമുണ്ട്......
രണ്ടു പതിറ്റാണ്ട് ഒരുമിച്ചു ജോലി ചെയ്ത പലരും ഇപ്പോള്‍ ഭൂമിയിലില്ല..)

നമുക്കു തിരിച്ചുവരാം....
ഡീ സീ ബൂക്സിലെക്കായിരുന്നു അന്ന് വിജയന്‍ കോട്ടയത്ത്‌ വന്നു കൊണ്ടിരുന്നത്. ഹോട്ടല്‍ അഞ്ജലിയിലാണ് താമസിക്കുക. അഞ്ജലിയുടെ മാനേജര്‍ പീറ്റര്‍ പോള്‍ , വിജയനെത്തുന്ന വിവരം ഉടനെ എനിക്ക് കൈമാറും. (പീറ്റര്‍ പോള്‍ ഇപ്പോള്‍ തിരുവനന്തപുരത്ത് തോമസ്‌ ഹോളിടെയ്സ് ന്റെ മേധാവിയാണ്).
ഒരു നാള്‍ വിജയന്‍ എന്നോട് ഒരു പരാതി പറഞ്ഞു: തനിക്ക് ഹോട്ടല്‍ ഭക്ഷണം പിടിക്കുന്നില്ല. അത് എന്നെ നിര്‍വീര്യനാക്കുന്നു എന്ന്. ഞാന്‍ എന്റെ ഷേഫിനോട് ആലോചിച്ചു. മുത്തു സാത്വികനായ ഒരു തമിഴനാണ്. മുത്തു എന്നോട് പറഞ്ഞു:
അതുക്കു എന്ന സാര്‍? ഒന്കലോട കഞ്ഞിയും പയറും ചമ്മന്തിയും പിന്നെ നല്ല കരിമീന്‍ വറുത്തതും നമുക്കു പായ്ക്ക് പന്നലാമേ?
പ്രശ്നം അവിടെ തീരുന്നില്ല. മറ്റൊരു ഹോട്ടലിലെക്കാന് സംഭവം പാക്ക് ചെയ്തു അയക്കേണ്ടത്.. ഞാന്‍ പീറ്ററെ വിളിച്ചു. അനുവാദം വാങ്ങിച്ചു.
അന്നുമുതല്‍ രാത്രി കൃത്യമായും എട്ടു മണിക്ക് വിജയന്‍റെ ഹോട്ടെല്‍ റൂമില്‍ ഞാന്‍ പാക് ചെയ്ത ഭക്ഷണമെത്തി തുടങ്ങി. എട്ടു മണിയാകുമ്പോള്‍ വിജയന്‍ റൂമിലുള്ള സുഹൃത്തുക്കളോട് പ്രഖ്യാപിക്കും: "നടരാജന്‍ എന്റെ ഭക്ഷണം കൊടുത്തയക്കും.. എല്ലാവര്‍ക്കും പോകാം.. "
വൈകിട്ട് തന്നെ ഞാനും മുത്തുവും അന്നത്തെ മെനു ചര്‍ച്ച ചെയ്യും. ഞങ്ങള്‍ പരമ്പരാഗത കേരളീയ ഭക്ഷണം റിസര്‍ച്ച് ചെയ്തു. ചെമ്മീന്‍ ചമ്മന്തി, വാഴക്കൂമ്പ് തോരന്‍, കട ചക്ക തോരന്‍ വറ്റല്‍ മുളക് ഇടിച്ച ചമ്മന്തി ഇതൊക്കെ അഞ്ജലിയ‌ിലേക്ക് പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു..
സാമാന്യം നാലും അഞ്ചും പേര്‍ക്കുള്ള ഭക്ഷണമാണ് ഞാന്‍ അയച്ചത്. അത് അവിടെ ഒരു ഉത്സവമായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് അറിവ് കിട്ടി. നാല് ദിവസം ഈ പതിവു തുടര്‍ന്നു.
പിന്നീട് ഒരിക്കല്‍ എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ സുരേഷ്ക്കുറുപ്പ് കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തിനോട് പറഞ്ഞു: ഇതാണ് ഞാന്‍ അന്ന് പറഞ്ഞ നടരാജന്‍ . വിജയന്‍റെ ഭക്ഷണ ശ്രോതസ്സ്.. അരി വയ്പ്പുകാരന്‍..
സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞു: താങ്കള്‍ ഒരു നല്ല ഹോട്ടല്‍ മാനേജരാണ്.. ...

ഒരു ഉച്ചത്തനലില്‍ എവിടെയോ രവിയുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ തുടങ്ങുന്നു..
കുട്ടിക്കാലം. സിന്ദരെല്ലയുടെ കഥ. നക്ഷത്രങ്ങള്‍ വിതറി വരുന്ന യക്ഷിയമ്മമാര്‍. അച്ഛന്‍ വായിച്ചു തന്ന കഥകള്‍ ഓര്‍മയില്‍ ആവ്ര്തിചാവര്തിച്ചു അയാള്‍ തിണ്ണയില്‍ തനിച്ചിരിക്കും. അച്ഛനും ചിറ്റംമയും അകത്തു ഉച്ച മയങ്ങുകയാവും. തിണ്ണയില്‍ നിന്നു ദൂരേക്ക്‌ നോക്കിയാല്‍ അറ്റമില്ലാതെ ഞെരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന കാപ്പി തോട്ടങ്ങളാണ്. കാപ്പി തോട്ടങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ മഞ്ഞപ്പുല്ല് പുതച്ച കുന്നുകള്‍. ആകാശം . അതത്രയും ഉള്‍ക്കൊണ്ട് ഒരു ഗര്ഭവതിയെപോലെ കിടന്ന വെയില്.
രവി അമ്മയുടെ വയറും ചാരി കിടക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ പറയുമായിരുന്നു..
"നക്ഷത്രക്കുട്ടാ ...കല്പകവൃക്ഷത്തിന്റെ തൊണ്ട് കാണണോ?"

വേമ്പനാട് കായലിന്റെ ചക്രവാളങ്ങളില്‍ നിന്നും കല്പക വൃക്ഷത്തിന്റെ തൊണ്ടുകള്‍ ഇപ്പോഴും താഴോട്ട് ഉതിര്‍ന്നു വീഴുന്നുണ്ടായിരിക്കണം. അതും നോക്കി ഇതിഹാസകാരന്‍ ഇരുന്നത് ഇരുപത്തി മൂന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പാണ്..
എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ -
പഥികന്റെ കാല്‍ വിരലിലെ വൃണം നൊന്തിരുന്നുവോ?
എനിക്കറിഞ്ഞുകൂടാ.....

ഖസാക്ക് - നിര്‍വചനങ്ങളുടെ തുലാസ്സ് - 3

2009-10-22T11:22:00.001+05:30

കവി ജീ ആര്‍ കവിയൂര്‍, കഥാകൃത്ത്‌ രഞ്ജിത്ത്, ദിലീപ് കുമാര്‍,ജയേഷ്, പള്ളിക്കുളം അനിതാ, ഹരി, കെ കെ : എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളില്‍ " ഖസാക്ക്" ഒരു അഗ്നിയാണെന്നു കാണുന്നു. നല്ലത്. അത് അണയാതെ സൂക്ഷിക്കുക. . വരും തലമുറകള്‍ക്ക് വേണ്ടികാത്തുവയ്ക്കുക...

നമുക്കു ഈ സംഭാഷണം തുടരാം...

ഒരു യാത്രക്കിടയിലാണ് ഒക്ടോബര്‍ 19 - തീയതിയിലെ മംഗളം വാരികയില്‍ ശ്രീ എല്‍ തോമസ്‌ കുട്ടിയുടെ "വെള്ളം" എന്ന കവിത വായിക്കുന്നത് .. അത് ഇങ്ങിനെയാണ്‌:

"വെള്ളം വെള്ളമെന്ന
നേര്‍ത്ത വൃദ്ധ ശബ്ദം ഒഴിച്ചുകൊടുത്ത വെള്ളത്താല്‍
അടഞ്ഞു പോയി.
കോടിയ ഇടം കവിളിലൂടെ
കുറച്ച് ഒഴുകിപ്പോയി..
ഉള്ളിലേക്ക് പോയ വെള്ളം ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും?"

ശ്രീ തോമസ്‌ കുട്ടിയെ എനിക്ക് അറിയില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകള്‍ വായിച്ചതായി ഓര്‍മയില്ല.
പക്ഷെ, അതിലെ അവസാന വരികള്‍ അതി തീവ്രമായ ഒരു ഞെട്ടലാണ് എനിക്കുണ്ടാക്കിയത്.
(ആ കവിതയുടെ ലക്ഷ്യവും അത് തന്നെ ആയിരിക്കണം.)

ഉള്ളിലേക്ക് പോയ വെള്ളം ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും?
ഉള്ളിലേക്ക് പോയ വെള്ളം ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും?

യാത്രയിലുടനീളം ആ വരികള്‍ എന്നെ വേട്ടയാടി.

അള്ളാപ്പിച്ച മൊല്ലാക്കയുടെ മരണത്തിലേക്ക് ഞാന്‍ നിങ്ങളെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.
കലവര്കള്‍ - kalavarakal - എന്ന അധ്യായത്തില്‍ ഖസാക്ക് ഇങ്ങിനെ പറയുന്നു:
താരണപറ്റിലാകട്ടെ ഒന്നും തന്നെ അനങ്ങിയില്ല. പേനുകള്‍ പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തീ മഴ പോലെ, ചുഴലി കാറ്റു പോലെ, ഭൂകമ്പം പോലെ മരണത്തിന്റെ അപാരമായ വരവ് അവര്‍ അറിഞ്ഞു. പാലക്കാട്ട് നിന്നുള്ള നീണ്ട യാത്രയില്‍ താരനും രോമവും വിട്ടു ഒന്നൊന്നായി അവര്‍ പുറത്തിറങ്ങി. ജരയുടെ ശിഖര പഥങ്ങള്‍ പറ്റി അവര്‍ ഇറങ്ങി. വണ്ടി പായയിലൂടെ പലായനം ചെയ്തു. വണ്ടി ചട്ടത്തിന്റെ തെട്ടതു നിന്നു അതിനപ്പുറത്തെ അനന്ത സ്ഥലികളിലേക്ക് കൂപ്പു കുത്തി...

ചേതനയറ്റ ശരീരത്തില്‍, ജീവന്റെ ആസ്ഥാനമായ ജലം എന്ത് വിധിയെയാണ് കയ്യേല്‍ക്കുക?

ഇതിഹാസകാരന്‍ അതിന് വ്യക്തമായ മറുപടി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്‌.
ഞാന്‍ അതിനെ ഇങ്ങിനെ നോക്കിക്കാണുന്നു;
ആ വെള്ളം അതിനെയുള്‍ക്കൊണ്ട ശരീരത്തിന്റെ പഥത്തോടൊപ്പം പഞ്ചഭൂതങ്ങളുടെ അനന്തസ്ഥലികളിലേക്ക് കൂപ്പു കുത്തും. എന്നിട്ട് ശരീരമില്ലാതെ പ്രപഞ്ചത്തില്‍ നില കൊള്ളും.

വിജയന്‍ ഒരിക്കല്‍ ചോദിച്ചു:
നാമൊക്കെ ആരാണ്? എന്താണ്? എന്തിനിവിടെ വന്നു? വിചിത്രമായ രൂപങ്ങള്‍ കൈക്കൊണ്ടു പരിണാമത്തിന്റെ ചതുപ്പില്‍ എന്തിനലയുന്നു? ചോദിയ്ക്കാന്‍ ഒരു ചോദ്യമേയുള്ളൂ: എന്റെ പിറവിയുടെ അര്‍ഥം എന്താണ്?"
ഇതായിരുന്നു രവിയുടെ നിയോഗം.

കൂമന്‍കാവില്‍ വന്നിറങ്ങിയ ആ ചൂടുറ്റ മദ്ധ്യാഹ്നം മുതല്‍ നാം ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിലാണ്. ചേമ്പിലയില്‍ തങ്ങിയ ജലം കണക്കു ഒന്നിനോടും സ്ഥായിയില്ലാതെ ആ മനുഷ്യന്‍ ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാത്തിനോടും സംവദിക്കുന്നതും വെള്ളത്തിലെതിരകള്‍ തള്ളിവരും കണക്കു അതൊക്കെയും അയാള്‍ ഒഴികെ മറ്റെല്ലാവരെയും ഉലക്കുന്നതും ഖസാക്കിന്റെ ജീവിതത്തെ കീഴ്മേല്‍ മറിക്കുന്നതും നാം കാണുന്നു, അനുഭവിക്കുന്നു. രവി ചെന്നു ചേരുന്ന ഖസാക്ക് അല്ല അയാള്‍ അവിടെ നിന്നു പോകുമ്പോളുള്ള ഖസാക്ക്.
കൂമന്‍കാവില്‍ ബസ്സ് ചെന്നു നിന്നപ്പോള്‍ ആ സ്ഥലം രവിക്ക്‌ അപരിചിതമായി തോന്നിയില്ല. അങ്ങിനെ പടര്‍ന്നു പന്തലിച്ച മാവുകള്‍ക്കടിയില്‍ നാലഞ്ചു ഏറുമാടങ്ങളുടെ നടുവില്‍ താന്‍ വന്നെത്തുമെന്ന് പണ്ടേ കരുതിക്കാണണം. വരും വരായകളുടെ ഓര്‍മകളിലെവിടെയോ ആ മാവുകളുടെ ജരയും ദീനതയും കണ്ടു കണ്ടു ഹൃദിസ്ഥമായി തീര്‍ന്നതാണ്. കനിവ് നിറഞ്ഞ വാര്‍ദ്ധക്യം, ക്ഷതം പറ്റിയ വേരുകള്‍, എല്ലാമത് തന്നെ.

ഇവിടെനിന്നു ഖസാക്ക് പരിണമിക്കുന്നത് :-
മഴ പെയ്യുന്നു. മഴ മാത്രമേയുള്ളൂ. kaalavarshathinte velutha മഴ. മഴ ഉറങ്ങി. മഴ ചെറുതായി. സര്‍ ചാഞ്ഞു കിടന്നു. അയാള്‍ ചിരിച്ചു. അനാദിയായ മഴവെള്ളത്തിന്റെ സ്പര്‍ശം. ചുറ്റും പുല്‍കൊടികള്‍ മുള പൊട്ടി. രോമകൂപങ്ങളിലൂടെ പുല്‍കൊടികള്‍ വളര്‍ന്നു. മുകളില്‍ വെളുത്ത കാല വര്‍ഷം പെരുവിരലോളം ചുരുങ്ങി.
ബസ്സ് വരാനായി രവി കാത്തു കിടന്നു.
ഈ രണ്ടു ഖണ്ധികകള്‍ക്കുമിടയില്‍, കേവലം നൂറ്റി അറുപതു പേജുകളില്‍ ഇരുപത്തിയെട്ട് അധ്യായങ്ങളില്‍, പിന്നീട് നിരൂപകര്‍ വിലയിരുത്തിയ പോലെ, മലയാള സാഹിത്യത്തെ ഖസ്സാക്കിനു മുന്‍പും പിന്‍പും എന്ന് ഒരു വേര്‍തിരിവ് നല്കിയ ഈ ഭൂമിക കിടക്കുന്നു.

വാര്‍ത്തകള്‍ക്കിടയില്‍ നാം പലപ്പോഴും വിട്ടുപോകുന്ന ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്.
അതിലേറ്റവും പ്രധാനം ആഴങ്ങളിലേക്ക് ചെല്ലുന്ന രക്ഷാപ്രവര്തകന്‍ ചേതനയറ്റ ഒരു ശരീരം കണ്ടെത്തുന്നതാണ് ....

അവിടെ അയാള്‍ ഈശ്വരന്റെ പ്രതിരൂപമായി വര്‍ത്തിക്കുന്നു. ജീവന്റെ ഒരു പുനഃ സൃഷ്ടിയാണ് അയാളുടെ നിയോഗം. അയാള്‍ നീന്തി ചെല്ലു‌ന്നത് aazhathil നിന്നുമുള്ള ഒരു നിലവിളി പിന്തുടര്‍ന്നാണ്. അഗാധമായ കുറ്റ ബോധവുമായിട്ടായിരിക്കണം, ജഡവുമായി കരയിലേക്ക് - കാത്തു നില്ക്കുന്ന ആയിരം കണ്ണുകളിലേക്കു, വിതുമ്പുന്ന മനസ്സുകളിലേക്ക് മടങ്ങിവരുന്നത്‌
ജീവന്‍ വിട്ടുപോയ ശരീരം രക്ഷാപ്രവര്തകനോട് എന്തെങ്കിലും പറയുന്നുണ്ടോ?

ഉള്ളിലേക്ക് പോയ വെള്ളം ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും?

പ്രീയപ്പെട്ട തോമസ്‌, നന്ദി - വായനയ്ക്ക് അര്‍ത്ഥമുണ്ടാക്കിതന്നതിനു ഒരായിരം നന്ദി.

സ്നേഹപൂര്‍വ്വം നടരാജന്‍

ഖസാക്ക് - നിര്‍വചനങ്ങളുടെ തുലാസ്സ് - 2

2009-10-18T16:49:00.011+05:30

നിളയുടെ തീരത്ത് മധ്യാഹ്നത്തിന്റെ ചൂടുറ്റ അലസമായ പകല്‍ ഒടുങ്ങുമ്പോള്‍ ഒരു ചിത കത്തിയമരുന്നു....
(പുരികങ്ങളുടെയും കണ്ണുകളുടെയും ചുവന്ന പാതയിലെ സായാന്ന യാത്രകളുടെയും അച്ഛാ, ഇലകള്‍ തുന്നിച്ചേര്‍ത്ത ഈ കൂട് വിട്ടു ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് പോവുകയാണ്, യാത്ര .)

നിളയുടെ തീരത്ത് ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു കാറ്റു വീശി. വി ഉഷ , തെരേസ പിന്നെ രവിശങ്കറും...
ഹൈദരാബാദിലെ വീട്ടില്‍ ഒരു തൂലിക അനാഥമാവുന്നു ... ഇന്ത്യന്‍ ഇങ്കിന്റെ കുപ്പികള്‍ തുറന്നിട്ടെത്രയോ നാളുകള്‍..
പഥികന്‍ നടന്നലഞ്ഞ അന്തമില്ലാത്ത കാതങ്ങള്‍.. ഞാറു പുരകള്‍, തീവണ്ടി മുറികള്‍.
ഖസാക്കിന്റെ നടുപ്പറമ്പില്‍, കിഴക്കന്‍ കാറ്റു പിടിക്കുന്ന കരിം പനകളുടെ നിഴലില്‍ പൂതലിച്ച മാവുകളുടെ തണലില്‍ നാം വെറുതെ കാറ്റു കൊള്ളാനിരിക്കുന്നു....
ഞാനപ്പോള്‍ വിജയനെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കുന്നു...
വായനക്കാരാ, താങ്കള്‍ വിജയനെ വായിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം... , എന്നേക്കാള്‍ ഒരുപാടു കൂടുതല്‍.. ..രവിയും പത്മയും ഖാലിയാരും അള്ളപ്പിച്ചാ മൊല്ലാക്കയും നിങ്ങളുടെ ഒപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നുണ്ടാവാം... നന്ന്...
വിജയനെ വായിച്ചിട്ടില്ലാത്ത സുഹൃത്തേ , ഖസാക്ക് വായിക്കൂ. അത് താങ്കളെ ശുധീകരിക്കുന്നത്, താങ്കള്‍ക്കു ഒരു പുതു അവബോധം തരുന്നത് അത്ഭുതത്തോടെ അനുഭവിക്കൂ..
ഞാന്‍ അത് വായിക്കുന്നത് 74 ഇല്‍ . പിന്നീടിങ്ങോട്ട്‌ ഒരായിരം തവണ...ഒരു പക്ഷെ അതില്‍ക്കൂടുതല്‍ .. ..

ഓ വീ വിജയനുമായി കണ്ടുമുട്ടുന്നത് 85 -ലാണ് . മെയ്‌ മധ്യത്തിലെ ദില്ലിയില്‍ ആയിരുന്നു അത്. നീണ്ട ഇരുപത്തി മൂന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍. ഇന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ അത് ഇന്നലെ ആയിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു.
ശ്രീരാഗം മാസികയുടെ സബ് എഡിറ്റര്‍ എന്ന നിലയിലാണ് ഞാന്‍ ആ അഭിമുഖത്തിന് അനുമതി നേടിയത്. ഔപചാരികമായe ആ അഭിമുഖം ജീവിതാന്ത്യത്തോളം - അതിനപ്പുറവും - നില്ക്കുന്ന ഒരു ബന്ധമാവും എന്ന് കരുതിയതല്ല. പക്ഷെ സംഭവിച്ചത് അതാണ്‌.
പിന്നീടൊരിക്കല്‍ തമ്പാനൂരിന്റെ കുടുസ്സായ ഇട റോഡുകളിലൂടെ ഒരു പകല്‍ പകുതി മുഴുവനും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം അലയാന്‍ ഭാഗ്യമുണ്ടായി. ഇരിങ്ങാലക്കുട കോളേജില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അധ്യാപകനായിരുന്ന നീലകണ്ഠന്‍ സാറിനെ അന്വേഷിച്ചായിരുന്നു ആ യാത്ര. കലാകൌമുദിയില്‍ നിന്നും എന്‍ ആര്‍ എസ് ബാബു സാറാണ് അദ്ദേഹത്തെ അനുഗമിക്കാന്‍ എന്നെ നിയോഗിച്ചത്. "വാസ്പീസ്‌s ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് ഇംഗ്ലീഷ്" എന്ന സ്ഥാപനം നടത്തുകയായിരുന്നു നീലകണ്ഠന്‍ സര്‍. ഞങ്ങളുടെ കയ്യില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഡ്രസ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. "കേരളത്തിലെ പക്ഷികള്‍" രചിച്ച "ഇന്ദുചൂടന്‍ " എന്ന കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പക്ഷി നിരീക്ഷകനെയാണ് ഞങ്ങള്‍ അന്വേഷിക്കുന്നത്.
(ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ, വിജയന്‍ ഇരിങ്ങാലക്കുട ക്രൈസ്റ്റ് കോളേജ് പ്രിന്‍സിപ്പാളിന് രാജിക്കത്ത് അയച്ചത്? കത്തിന്റെ അഡ്രസ്‌ ഇങ്ങിനെ ആയിരുന്നു: "ക്രൈസ്റ്റ് കോളേജ, ഇന്ത്യന്‍ ഒട്ടോമോബില്സിനു എതിര്‍വശം, ഇരിങ്ങാലക്കുട " ഇത്തരം ഹൈ വാട്ടെജ് ഹാസ്യം വിജയന് മാത്രമെ വരൂ.)
പകലിന്റെ ഒടുവില്‍ ഒരു പുരാതനമായ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തു ഞങ്ങളുടെ യാത്ര പൂര്‍ണമായി.
ഉള്‍ വെളിച്ചത്തിന്റെ ആള്‍ രൂപം പോലെ, അതി സാത്വികതയുടെ നിറകുടം പോലെ നിര്‍മലമായ ഒരു നിറചിരിയോടെ നീലകണ്ഠന്‍ സര്‍ !!!!
ആ സംഗമം എന്റെ ഭാഗ്യമാണ്. ഗുരു സാഗരത്തിലേക്ക് വിജയന്‍ ആ പഴയ കോളേജ് വിദ്യാര്ത്ഥി യായി കൂട് അണയുന്നത് കാണാന്‍ മുറ്റത്ത്‌ പടര്‍ന്നുയര്‍ന്നു നിന്ന മരങ്ങളില്‍ പക്ഷികള്‍ ചിറകടിച്ചു.
ലോക പ്രശസ്തനായ ശിഷ്യനോട് ഗുരു മിതമായ വാക്കുകളില്‍ സംവദിച്ചു. ആഹ്ലാദം അദ്ദേഹം മറച്ചുവച്ചില്ല. സന്തോഷവും നന്ദിയും പ്രകടിപ്പിച്ചു.

മൌനമായിരുന്നു അവരുടെ ഭാഷ. അതിലൂടെ അവര്‍ പരസ്പരം ഒരുപാടു സംവദിച്ചു. (അത്തരം ഒരു ഒത്തുചേരലിന് ഞാന്‍ രണ്ടാം തവണയാണ് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത്. . മുമ്പൊരിക്കല്‍ കാമറ മാന്‍ സണ്ണി ജൊസെഫുമായി ( അന്നദ്ദേഹം പൂനെ ഇന്‍സ്ടിട്യുട്ടിലെ വിദ്യാര്‍ഥിയായിരുന്നു. ) അരവിന്ദനെ കാണാന്‍ പോയതായിരുന്നു ആദ്യാനുഭവം. ഒന്നും മിണ്ടാതെയിരുന്നാലും കാര്യങ്ങള്‍ പറയാന്‍ കഴിയുമെന്ന് അന്നാണ് മനസ്സിലായത്. മുപ്പത്തിരണ്ട് മിനിട്ടാണ് ആരും ഒന്നും മിണ്ടാതെ കഴിച്ചു കൂട്ടിയത്. ഒടുവില്‍ സണ്ണി പറഞ്ഞു " അപ്പോള്‍ എഡിറ്റിംഗ്?" അരവിന്ദന്‍ തലയാട്ടി. തീര്‍ന്നു . സണ്ണി എഡിറ്റിംഗ് സ്പെഷ്യലൈസ് ചെയ്യാനുള്ള തീരുമാനത്തിന് ഗുരുവിന്റെ അനുവാദം വാങ്ങാന്‍ വന്നതായിരുന്നു. അരവിന്ദനും ഷാജിയുമായുള്ള സംവേദനവും അങ്ങിനെത്തന്നെ ആയിരുന്നു എന്നും കേട്ടിട്ടുണ്ട്‌. )
"എന്താ വിജയന്‍ , കണ്ടിട്ട് ഒരുപാടു നാളായല്ലോ?" എന്ന് ചോദിക്കും മട്ടില്‍ ഒരു പൂച്ച കടന്നു വന്നു.
അവള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കരികില്‍ നിലത്തു ചരിഞ്ഞു കിടന്നു ദേഹം വൃത്തിയാക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവളുടെ അഹങ്കാരം എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.. പൂച്ചകള്‍ വിജയന്‍റെ ദൌര്‍ബല്യമാണ്. ....
(അസ്തമയത്തില്‍ ആറാടി നിന്ന താഴ്വാരത്തില്‍ നടക്കാനിറങ്ങിയ രണ്ടു ജീ‍വബിന്ദുക്കളെ ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ? പ്രകൃതിയുടെയും മനുഷ്യന്റെയും പ്രതിരൂപങ്ങളെ? അത്തരമൊരു കണ്ടുമുട്ടലായിരുന്നു അവിടെ നടക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ എനിക്കും മറ്റുള്ളവര്‍ക്കും ഒരുപാടു നേരം പിന്നെയും വേണ്ടി വന്നു....)
വിജയന്‍ അവളെ കയ്യിലെടുത്തു. താടിയില്‍ ചൊരുകി സ്വസ്തയാക്കി. പൂച്ച
വിജയനോടെന്തോ പറഞ്ഞു..
അവര്‍ ഒരു ദീര്‍ഘ സംവാദത്തില്‍ മുഴുകി...
പുറത്തു വെയില്‍ ചാഞ്ഞു..
പോരുമ്പോള്‍, "ധര്‍മ്മപുരാണത്തിന്റെ'' ഒരു കോപ്പി ബാഗില്‍ നിന്നും എടുത്തു കയ്യൊപ്പ് വച്ചു ഗുരുവിനു സമര്‍പ്പിച്ചു.
രാത്രി, തിരികെപ്പോരുമ്പോള്‍ മറ്റൊരു കോപ്പി എന്റെ കയ്യിലുമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ഉള്‍ പേജില്‍ എഴുതിയിരുന്നു .."നടരാജന് - സ്നേഹപൂര്‍വ്വം, വിജയന്‍ .."
പഥികാ, എത്രയോ ദിനരാത്രങ്ങള്‍. നീ അന്നെനിക്ക് തന്ന പാഥേയവുമായി ഞാന്‍ ഈ യാത്ര തുടരുന്നു..

ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു. അത് കോട്ടയത്ത്‌ ആയിരുന്നു. വിജയന്‍റെ അരി വയ്പ്പുകാരന്‍ എന്നൊരു പേരും എനിക്ക് കിട്ടി. (സുരേഷ് കുറുപ്പാണ് ആ പേരിട്ടത്..)

ആ കഥ അടുത്ത ലക്കത്തില്‍...

ഖസാക്ക് - നിര്‍വചനങ്ങളുടെ തുലാസ്സ് - 1

2009-10-14T21:21:00.002+05:30

"ഓം സഹ നാ വവതു

സഹ നൌ ഭുനക്തു

സഹ വീര്യം കരവാ വഹൈ

തേജസ്വി നാ വാ ധീതമസ്തു

മാ വിദ്വിഷാ വഹൈ ഹീ

ഓം ശാന്തി ശാന്തി ശാന്തി"

ഇതു ഒരു തിലോദകം. ഒരു നുള്ള് തിലം, ഇത്തിരി തെച്ചിപ്പൂവ്, കുഴച്ചുരുട്ടിയ പിണ്ഡം, ഒരു നൂലിഴ, ഒരു കിണ്ടിയില്‍ ജലം, പവിത്രം.

കര്‍ക്കിടകത്തിന്റെ കറുത്ത വാവ്.

സ്വര്‍ഗ്ഗ വാതിലുകള്‍ തുറന്നു പിതൃക്കള്‍ ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു ശ്രാദ്ധം കൊള്ളുന്ന നാള്‍.

ഇവിടെ, ജീവിതത്തിന്റെ ഈ നദിക്കരയില്‍ അര്ഘ്യ പാദ്യന്ഗലൊരുക്കി ഞാന്‍ ഒരു ശ്രാധമ്ര്‍പ്പിക്കുകയാണ്.

ഇത് ഓ വീ വിജയന് വേണ്ടിയാണ്. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളില്‍ മൌനത്തിന്റെ വല്മീകത്തിലേക്കു ഉള്‍വലിഞ്ഞ ആ മഹാ കര്‍മയോഗിക്ക്. (മൌനമാണ് ഏറ്റവും വലിയ കരുത്തെന്നു അരവിന്ദനും നമ്മോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. )

വായനക്കാരാ, താങ്കള്‍ വിജയനെ വായിച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഒരുപാട്. രവിയും പത്മയും മൊല്ലാക്കയും മാധവന്‍ നായരും അപ്പുക്കിളിയും ചെതലി മലയും കിഴക്കന്‍ കാറ്റു പിടിക്കുന്ന കരിമ്പനക്കൂട്ടങ്ങളും രതിയുടെ തീക്ഷ്ണ നൊമ്പരങ്ങളും പലായനത്തിന്റെ തീവണ്ടി മുറികളും കാലവര്‍ഷത്തിന്റെ ചുവന്ന പരല്‍ മീനുകളും നിങ്ങളെയും വേട്ടയാടുന്നുണ്ടാവം.

വെള്ളയിയപ്പനും ചവിട്ടുവണ്ടിയും അടിയന്തരാവസ്ഥയിലെ പരശ്ശതം കാര്ടൂനുകളും നിങ്ങളുടെയും ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമായിട്ടുന്ടെങ്കില്‍ -ഉവ്വ് എങ്കില്‍, നമുക്കു ഈ സംഭാഷണം എളുപ്പമാണ്. കാരണം, ആരോടെങ്കിലും പറയണം എന്ന് മനസ്സു വിങ്ങുന്ന ചില നേരങ്ങള്‍ ഇല്ലേ, അത് തന്നെയാണ് ഇത്.

ഇത് ഒരു പ്രബന്ധമല്ല. ഒരു സംഭാഷണം മാത്രമാണ്.

നാം വെറുതെ വിജയനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. വിജയനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ നാം അരവിന്ദനെക്കുരിച്ചു, അടൂര്‍ ഗോപാലകൃഷ്ണനെക്കുരിച്ചു, ഹരിപ്രസാദ്‌ ചൌരസിയയെക്കുരിച്ചു, ഭീംസെന്‍ ജോഷിയെക്കുരിച്ചു, എം എഫ്‌ ഹുസ്സൈനെക്കുരിച്ചു, സച്ചിനെക്കുറിച്ച്, രാജീവ്‌ ഗാന്ധിയെക്കുറിച്ച്, കോള്‍ മാര്‍ക്സിനെക്കുരിച്ചു, അല്ഫോന്‍സ് കണ്ണംതാനതെക്കുരിച്ചു , ജെ ആര്‍ ഡീ ടാടയെക്കുരിച്ചു, സുഗതകുമാരി ടീച്ചരെക്കുരിച്ചു, ഓ എന്‍ വീ യെക്കുറിച്ച്, വയലാരിനെക്കുരിച്ചു , മോഹന്‍ലാലിനെയും മമ്മൂട്ടിയെയും കുറിച്ചു, സുരേഷ് കുറുപ്പിനെയും എ കെ ആന്റൊനിയെയും കുറിച്ചു,നായനാരെക്കുരിച്ചു, അങ്ങിനെ ഭൂമിയിലും ആകാശത്തും ഒക്കെയുമുള്ള എല്ലാറ്റിനെയും കുറിച്ചു നാം സംസാരിക്കും.

നമുക്കു പക്ഷെ വിജയനില്‍ നിന്നും തുടങ്ങാം.കാരണം, വിജയനെക്കുറിച്ചുള്ള എന്തും നമ്മെ ശുദ്ധീകരിക്കും. ആ സാത്വികത നമ്മെ സ്പര്‍ശിക്കും. അത് ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ നില നില്ക്കും.

നമുക്കു ഖസ്സാക്കിലേക്ക് പോകാം?

"ഖസാക്ക് - നിര്‍വചനങ്ങളുടെ തുലാസ്സ്"

നടരാജതാണ്ഡവം!

2009-10-06T15:00:00.000+05:30

ബ്ലോഗിന്റെ പേരും ഞാനുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല.

ഈ പേരു ഗ്രേറ്റ്‌ എ പീ ജെ യില്‍ നിന്നും കടമെടുത്തതാണ്.

തഞ്ചാവൂരിലെ ആ ചെറിയ വീടിന്റെ കിടപ്പ് മുറിയില്‍ രണ്ടു ആഡംബര വസ്തുക്കളെ ഉള്ളു -
ഒന്നു ഒരു വീണ. മറ്റൊന്ന് ഒരു നടരാജ വിഗ്രഹം.

ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: നടരാജ താണ്ഡവം ലോകത്തിന്റെ സത്തയാണ്. ശബ്ദവും അഗ്നിയും കലരുന്ന ദ്രാവിദീയന്‍ തിയറിയാണ് ആണവ സ്ഫോടനം. അത് തന്നെയാണ് ബിഗ്‌ ബാന്‍ഗ് - പ്രപഞ്ചത്തില്‍ ജീവന്‍ ഉരുത്തിരിഞ്ഞത് ഈ താണ്ഡവത്തില്‍ നിന്നുമാണ്.

ജീവന്‍ ഉരുത്തിരിയുന്നത് അമ്മയില്‍ നിന്നും ആണ്‌ -

അതിനാല്‍ താണ്ഡവം, മാതൃ ഭാവമാണ്.

(ഈ പേരു തീരുമാനിച്ച ഹരികൃഷ്ണന് എന്റെ ഒരു പ്രണാമം അര്‍പ്പിക്കുന്നു....)